Setestrelo

Escribir é como mergullarse dentro dun e de súpeto, saír á superficie. Esa sensación de descubrir mares descoñecidos, abrir os ollos con curiosidade ante as cousas que te rodean e das que non te decataras. Fermosas, descoñecidas, atraíntes, que asustan. Deixas de respirar para poder velo todo. E cando os teus pulmóns xa non poden máis, algo doe e te empurra de novo a saír. O aire fresco devolve o sorriso ao teu corpo famento de osíxeno. É agradable sentir o cabelo mollado, unha pinga que esvara polo rostro, un raio de sol quentiño que fai cóxegas nos ollos... E na superficie novas cousas agardan. 

Escribir é ledicia. Ás veces doe. Da vertixe. Non só o folio en branco, tamén o que se vai enchendo de letras demasiado túas. Os artigos científicos dame vergoña ensinalos, mais é parte do traballo, así que aí fican, a vista de quen pode estar interesado, de quen pode destripalos ou disfrutalos. Asumes que nacen para ser compartidos e miúda e convencida do teu traballo, deixas que saian a flote, lista para defendelos e tamén para recoller as críticas que os fagan medrar.

A narrativa dá aínda máis medo. Non é traballo gozoso, coma o outro. Só goce afeccionado. Máis íntimo e polo tanto ti, máis miúda. Pero os meus compañeiros de xardín, como contou nas súas "Tijeras" Ana Añón, me axudaron a perder parte dese medo. Tapar á cara mirando entre os dedos, pero compartilos con alegría. Fiana, Cesi, Ana, Sonia, Miguel, Enrique, Bea, Iván, Carmen, Félix... Facían que fose doado. Público amistoso, entusiasta, compañeiro de ilusións e fatigas. E aínda por riba, gañei amigas das que enriquecen a vida. Así que cando amoso un relato, penso neles. E xa non me costa tanto.

Poesía. Terror. Pasear núa pola praza maior da túa vila. Aínda que non falas de ti, falas ti, máis ti que nunca. E non é que vivas en segredo, que cultives un eu clandestino, pero, como non sentirse pequena pequeniña e vulnerable? Xavier conseguíu o milagre e uns cantos poemas saíron do meu escondite cara o seu computador. E mesmo logrou que deixase que compartise algún. Hai amigos que fan real o impensable e aínda máis. Supoño que tiña que ser el quen o lograse. Por admiración, agarimo e confianza. Por teimas compartidas. E unha vez que se abre a porta, horror, xa non hai volta atrás. E no fondo, aínda que non deixas de ter medo, de sentirte máis que pequerrecha, afeccionada en medio de tanta xente que tan ben escribe, gustas de compartir eses anacos segredos. E non está mal descubrir que ese rebulir de cousas que toman forma de palabras te achegan a outras persoas que enchen de cores lindos a túa vida. O Grupo Bilbao ou sentirte na casa aínda que esteas fóra. Con Xavier, Xurxo na primeira estación, e logo Chuni, Manuel, Ana, Begoña, Alexandre, Antonino, Rafa, Inés, Marga, Vicente... Con intensidades e tonalidades distintas máis sempre cores vivos benvidos a esta viaxe axitada. 

E onte, un novo salto ao baleiro. Da man de Ana, presentación da Porta Verde do Sétimo Andar. E de testemuña a actor. Aínda non sei cómo, alí rematei, lendo dous dos meus poemas. "Cantos verdes de mar" e "Nos teus ollos". Vertixe atolada e porta aberta a nova xente que paga a pena. Alberte, Miguel, Alfonso, Ramiro. Máis Ana e Marga. Que boa compaña para ler este anaco de min! Demasiado pequena para tanta cousa grande. Mais vergoña aparte, pagou a pena. E cruzar a porta verde, unha sorpresa luminosa.

Obrigadiña.

http://alcalima.blogspot.com/2010/07/beyond-words-pili-mera.html

Respirar

Ás veces os días pasan voando, case sen decatarme, atafegada de cousas e momentos para sorrir. Outras, o tempo vai máis despacio, máis pesado, e parece que teño que convencer aos meus pés para que dean cada un dos pasos que preciso que dean por min. Parar o tempo ou aceleralo. Ás veces, ir cara atrás, para mudar erros ou para revivilos polo menos outra vez. E ao final non se pode. Nada diso se pode facer. E a maioría dos días non me importa. Para iso son unha cabeciña tola, chea de lembranzas e moitas forzas e moitas ganas de seguir fabricando máis. Quero máis. Máis palabras, máis sorrisos, falcatruadas entusiastas, loitas contra muíños, buratos no estómago, vertixe e apertas mimosas, amigas cómplices. Máis ganas de máis. Son un chisco tímida e un moito temeraria, unha das miñas mil contradiccións. A combinación pode resultar perigosa. Mais polo de agora o risco resultou divertido. 

E cando chega unha desas veces nas que o mundo se para e non hai aire que atope espacio nos meus pulmóns, pecho os ollos e salto.

En noites así só podo pensar unha cousa. E repítoma baixiño. Respira. Só hai que respirar.

Palabras de alegría e outras pequenas cousas

Benvidos a este pequeno recuncho. Dalgún xeito podería dicir que aínda non sei ben cómo vai ser. Mais se cadra si o sei. Ou polo menos sei que o quero e facer deste recanto un lugar no que escribir o que me pete. Un pequeno barullo das cousas que me gustan, pinguiñas do que quero e todo aquilo que me escape correndo das mans. Anacos de soños, ledicias e enfados, preocupacións e pensamentos. Boa xente da que tanto quero. Sorpresas que me saian ao camiño. Desorde, inconstancia, cores, unhas pingas de agarimo e todos os sorrisos que poida. Benvidos ao meu mundo de pequenas palabras.

Porque hoxe é hoxe e para empezar a voar, aquí vai un dos grandes himnos da miña pequena república. Querido Don Mario, graciñas por emprestarme as túas palabras para falar de cada día. E bailando entre cores aquí estou, na procura da alegría.

 

Defender la alegría como una trinchera
defenderla del escándalo y la rutina
de la miseria y los miserables
de las ausencias transitorias
y las definitivas

defender la alegría como un principio
defenderla del pasmo y las pesadillas
de los neutrales y de los neutrones
de las dulces infamias
y los graves diagnósticos

defender la alegría como una bandera
defenderla del rayo y la melancolía
de los ingenuos y de los canallas
de la retórica y los paros cardiacos
de las endemias y las academias

defender la alegría como un destino
defenderla del fuego y de los bomberos
de los suicidas y los homicidas
de las vacaciones y del agobio
de la obligación de estar alegres

defender la alegría como una certeza
defenderla del óxido y la roña
de la famosa pátina del tiempo
del relente y del oportunismo
de los proxenetas de la risa

defender la alegría como un derecho
defenderla de dios y del invierno 

de las mayúsculas y de la muerte
de los apellidos y las lástimas
del azar
                  y también de la alegría