Escribir é como mergullarse dentro dun e de súpeto, saír á superficie. Esa sensación de descubrir mares descoñecidos, abrir os ollos con curiosidade ante as cousas que te rodean e das que non te decataras. Fermosas, descoñecidas, atraíntes, que asustan. Deixas de respirar para poder velo todo. E cando os teus pulmóns xa non poden máis, algo doe e te empurra de novo a saír. O aire fresco devolve o sorriso ao teu corpo famento de osíxeno. É agradable sentir o cabelo mollado, unha pinga que esvara polo rostro, un raio de sol quentiño que fai cóxegas nos ollos... E na superficie novas cousas agardan.
Escribir é ledicia. Ás veces doe. Da vertixe. Non só o folio en branco, tamén o que se vai enchendo de letras demasiado túas. Os artigos científicos dame vergoña ensinalos, mais é parte do traballo, así que aí fican, a vista de quen pode estar interesado, de quen pode destripalos ou disfrutalos. Asumes que nacen para ser compartidos e miúda e convencida do teu traballo, deixas que saian a flote, lista para defendelos e tamén para recoller as críticas que os fagan medrar.
A narrativa dá aínda máis medo. Non é traballo gozoso, coma o outro. Só goce afeccionado. Máis íntimo e polo tanto ti, máis miúda. Pero os meus compañeiros de xardín, como contou nas súas "Tijeras" Ana Añón, me axudaron a perder parte dese medo. Tapar á cara mirando entre os dedos, pero compartilos con alegría. Fiana, Cesi, Ana, Sonia, Miguel, Enrique, Bea, Iván, Carmen, Félix... Facían que fose doado. Público amistoso, entusiasta, compañeiro de ilusións e fatigas. E aínda por riba, gañei amigas das que enriquecen a vida. Así que cando amoso un relato, penso neles. E xa non me costa tanto.
Poesía. Terror. Pasear núa pola praza maior da túa vila. Aínda que non falas de ti, falas ti, máis ti que nunca. E non é que vivas en segredo, que cultives un eu clandestino, pero, como non sentirse pequena pequeniña e vulnerable? Xavier conseguíu o milagre e uns cantos poemas saíron do meu escondite cara o seu computador. E mesmo logrou que deixase que compartise algún. Hai amigos que fan real o impensable e aínda máis. Supoño que tiña que ser el quen o lograse. Por admiración, agarimo e confianza. Por teimas compartidas. E unha vez que se abre a porta, horror, xa non hai volta atrás. E no fondo, aínda que non deixas de ter medo, de sentirte máis que pequerrecha, afeccionada en medio de tanta xente que tan ben escribe, gustas de compartir eses anacos segredos. E non está mal descubrir que ese rebulir de cousas que toman forma de palabras te achegan a outras persoas que enchen de cores lindos a túa vida. O Grupo Bilbao ou sentirte na casa aínda que esteas fóra. Con Xavier, Xurxo na primeira estación, e logo Chuni, Manuel, Ana, Begoña, Alexandre, Antonino, Rafa, Inés, Marga, Vicente... Con intensidades e tonalidades distintas máis sempre cores vivos benvidos a esta viaxe axitada.
E onte, un novo salto ao baleiro. Da man de Ana, presentación da Porta Verde do Sétimo Andar. E de testemuña a actor. Aínda non sei cómo, alí rematei, lendo dous dos meus poemas. "Cantos verdes de mar" e "Nos teus ollos". Vertixe atolada e porta aberta a nova xente que paga a pena. Alberte, Miguel, Alfonso, Ramiro. Máis Ana e Marga. Que boa compaña para ler este anaco de min! Demasiado pequena para tanta cousa grande. Mais vergoña aparte, pagou a pena. E cruzar a porta verde, unha sorpresa luminosa.
Obrigadiña.
http://alcalima.blogspot.com/2010/07/beyond-words-pili-mera.html
Escribir é ledicia. Ás veces doe. Da vertixe. Non só o folio en branco, tamén o que se vai enchendo de letras demasiado túas. Os artigos científicos dame vergoña ensinalos, mais é parte do traballo, así que aí fican, a vista de quen pode estar interesado, de quen pode destripalos ou disfrutalos. Asumes que nacen para ser compartidos e miúda e convencida do teu traballo, deixas que saian a flote, lista para defendelos e tamén para recoller as críticas que os fagan medrar.
A narrativa dá aínda máis medo. Non é traballo gozoso, coma o outro. Só goce afeccionado. Máis íntimo e polo tanto ti, máis miúda. Pero os meus compañeiros de xardín, como contou nas súas "Tijeras" Ana Añón, me axudaron a perder parte dese medo. Tapar á cara mirando entre os dedos, pero compartilos con alegría. Fiana, Cesi, Ana, Sonia, Miguel, Enrique, Bea, Iván, Carmen, Félix... Facían que fose doado. Público amistoso, entusiasta, compañeiro de ilusións e fatigas. E aínda por riba, gañei amigas das que enriquecen a vida. Así que cando amoso un relato, penso neles. E xa non me costa tanto.
Poesía. Terror. Pasear núa pola praza maior da túa vila. Aínda que non falas de ti, falas ti, máis ti que nunca. E non é que vivas en segredo, que cultives un eu clandestino, pero, como non sentirse pequena pequeniña e vulnerable? Xavier conseguíu o milagre e uns cantos poemas saíron do meu escondite cara o seu computador. E mesmo logrou que deixase que compartise algún. Hai amigos que fan real o impensable e aínda máis. Supoño que tiña que ser el quen o lograse. Por admiración, agarimo e confianza. Por teimas compartidas. E unha vez que se abre a porta, horror, xa non hai volta atrás. E no fondo, aínda que non deixas de ter medo, de sentirte máis que pequerrecha, afeccionada en medio de tanta xente que tan ben escribe, gustas de compartir eses anacos segredos. E non está mal descubrir que ese rebulir de cousas que toman forma de palabras te achegan a outras persoas que enchen de cores lindos a túa vida. O Grupo Bilbao ou sentirte na casa aínda que esteas fóra. Con Xavier, Xurxo na primeira estación, e logo Chuni, Manuel, Ana, Begoña, Alexandre, Antonino, Rafa, Inés, Marga, Vicente... Con intensidades e tonalidades distintas máis sempre cores vivos benvidos a esta viaxe axitada.
E onte, un novo salto ao baleiro. Da man de Ana, presentación da Porta Verde do Sétimo Andar. E de testemuña a actor. Aínda non sei cómo, alí rematei, lendo dous dos meus poemas. "Cantos verdes de mar" e "Nos teus ollos". Vertixe atolada e porta aberta a nova xente que paga a pena. Alberte, Miguel, Alfonso, Ramiro. Máis Ana e Marga. Que boa compaña para ler este anaco de min! Demasiado pequena para tanta cousa grande. Mais vergoña aparte, pagou a pena. E cruzar a porta verde, unha sorpresa luminosa.
Obrigadiña.
http://alcalima.blogspot.com/2010/07/beyond-words-pili-mera.html
Ningún comentario:
Publicar un comentario