Levaba moito sen asomarme por aquí. Ás veces me pasa isto coas cousas de escribir. Entro con forza e fuxo case coa mesma intensidade. Porque sei que en cada anaco se me vai unha chea de forza e de tempo. E non sempre chega con ter ganas para fuxir do día e atopar o tempo xusto. Pero hoxe tiña que voltar. Porque estou contenta. Ou case o estou. Parece que por fin chega Antón, aínda que está tardando tanto que os nervios xa poden comigo. Teño que ir durmir xa, pero non dou pechado os ollos. Pensando en ti, meu amor, que soabas tan cansa. E nese pequeno que se resiste. Ai, pequerrecho. Xa chegas feito un pillabán. O que nos queda aínda. Non me gusta que túa nai sufra, así que espero que chegues axiña. Que todo sexa rápido. Que esteades ben. Aquí te agardamos cos brazos preparados para darte unha aperta. Xa sei que a noite está fría, pero non tardes, anda. Ímoste querer aínda máis do que xa te queremos. Poderase? Espero que mañá poida empezar a repostar que si. E que cando volte por aquí sexa para darche a benvida de verdade. E que por fin poida dicir que teño o afillado máis lindo do mundo.
Ningún comentario:
Publicar un comentario